Kerstoverweging 2000

Als men verlangend uitziet naar de geboorte van een kind, dan zijn de verwachtingen doorgaans hooggespannen. Men verwacht veel van het nieuwe mensenkind en dat begint al bij de naamgeving.

De geboorte van Jezus, wel daar werd eigenlijk niet zo naar uitgekeken, niet door de vader, niet door de wijdere samenleving. Ja, er waren wel mensen die in beweging kwamen omdat zij iets bijzonders verwachtten. Die verwachtingen hadden ze niet zelf spontaan gekoesterd, maar die kwamen van Boven. 

Als we de levensloop van onze kinderen volgen, dan komen niet alle verwachtingen precies zo uit. Dat komt vaak doordat we te weinig oog hebben voor het volstrekt eigene, unieke van een mens. 

De levensloop van Jezus stelde vele tijdgenoten teleur: een koning zonder land, volk of kroon, beschuldigd van godslastering, veroordeeld en ter dood gebracht. De verkondiging van een tijding van vreugde werd systematisch de grond ingeboord, vooral het evangelie van Marcus legt daar een klemmend getuigenis van af. 

Gelukkig is het daarbij niet gebleven. In de loop der eeuwen hebben we geleerd het bijzondere in ieder mens te zien. Dat is evenzo gegaan bij Jezus. In deze tijd zien we niet zozeer uit naar een machtig vorst, of iemand die zorg heeft voor armen en verdrukten. Die les hebben we wel geleerd. In onze samenleving zijn er allerlei instanties die de maarschappelijke zorg voor de zwakkeren en vervolgden met min of meer succes op zich hebben genomen. 

En nog heeft Jezus een boodschap voor ons. Wat Hij vraagt is om een antwoord te geven als op ons een beroep wordt gedaan. Niet dus in het algemeen het beroep op maatschappelijke zorg in alle geledingen, maar het beroep van de directe naaste die specifiek jou hulp nodig heeft omdat hij gevangen zit in een hoogst persoonlijke nood die niet gelenigd kan worden door die maatschappelijke instellingen. Kunnen we het opbrengen licht te zien en te brengen , waar zoveel duisternis heerst? Een duisternis soms, waar geen ster tegen op kan, laat staan een Philipslamp. 

Onze menselijke creativiteit heeft een hoge vlucht genomen op allerlei terreinen, de techniek, de economie, de politiek, de sociale zorg. Maar doorgaans lenigen deze niet de existentiŰle nood van de medemens. Wanneer de naaste daarvoor hulp vraagt dan is dat iets wat je zal raken in  diepste eigen wezen wanneer je aan zo┤n beroep gehoor geeft. Ieder ouder voelt een dergelijke verantwoording, maar te gauw blijft men in de loop van het leven steken in de organisatie van de "uithoud" en schiet de "inhoud" tekort. 

Het Lucas evangelie kan ons inspireren: Lucas schreef dat evangelie voor een Romeinse hoogwaardigheidsbekleder, niet om in allerlei details het voor die tijd voortreffelijke Auguste´sche bestel te critiseren en aan te vullen, maar om te wijzen juist op die verantwoordelijkheden die hoogst persoonlijk zijn, die de inzet vergen van gans de persoonlijkheid: de directe naaste zien als vlees van jouw vlees, bloed van jouw bloed, been van jouw gebeente, als een die je niet kan loslaten op straffe van amputatie, als een die je niet in de hand kan en mag houden, die je ook nooit uit handen wilt geven aan derden, maar die je wel op handen zal dragen, nu en voor altijd.

Wij wensen u een Zalig Kerstfeest en een gelukkig Nieuw Jaar

 Ga naar de Kerstoverwegingen  
 Ga naar het kookboek  
 Ga naar de welkomstpagina